ای پادشه خوبان داد از غم تنهاییدل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی دایم گل این بستان شاداب نمیمانددریاب ضعیفان را در وقت تواناییدیشب گله زلفش با باد همیکردمگفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی صد باد صبا این جا با سلسله میرقصنداین است حریف ای دل تا باد نپیمایی مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کردکز دست ب...

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانیچون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی شیرینتر از آنی به شکرخنده که گویمای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچههرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی صد بار بگفتی ک

ای آنکه مـــرا بــرده ای از یاد ،   کجایی   ؟بیــگانه شدی ، دست مریـــزاد ، کجایی ؟در دام تــوأم ، نیست مـــرا راه گـریـزیمن عاشق ایــن دام و تو صیّاد ، کجایی ؟محبوس شدم گوشه ی ویـرانه ی عشقتآوار غمت بـر

چنان دل بسته ام کردیکه با چشم خودم دیدم خودم میرفتم اما  سایه   ام با من نمی آمد

ای آنکه دوست دارمت اما   ندارمت  بر سینه می فشارمت اما ندارمت ای آسمان من که سراسر ستاره ایتا صبح می شمارمت اما ندارمت در عالم خیال خودم چون چراغ اشکبر دیده می گذارمت اما ندارمت می خواهم ای درخت بهشتی، درخت جاندر باغ دل بکارمت اما ندارمت می خواهم ای شکوفه ترین مثل چتر گلبر سر نگاه دارمت اما ندارمت

من مست غم عشقم با خنده خمارم کن   صیاد   اگر هستی با بوسه شکارم کن

  نفرین   به عشق و عاشقی نفرین به بخت و سرنوشت به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت نفرین به من نفرین به تو نفرین به عشق من و تو به ساده بودن منو به اون دل سیاه تو

  دیگر   بوی   بهار   هم سرحالم نمی کند چیزی شبیه گریه زلالم نمی کند آه ای خدا مرا به کبوتر شدن چکار ؟ وقتی که سنگ هم رحمی به بالم نمی کند